Woensdag 7 november 2018 bij Thuisbij

Vandaag was de heugelijke dag: we moesten terug naar het RKZ, de dokter ging kijken hoe het met mijn gips-arm gesteld was. Margreet kwam mij ophalen bij Thuisbij. Voor de gezelligheid kwam zij mee-eten. Ze trof het: we aten pompoensoep met onder andere lekker donker roggebrood. Dat smaakte mij en haar zalig. Aan het einde van de maaltijd laadden we van alles in de auto, onder andere ook de rolstoel, waarmee Anca (zo moet je haar naam schrijven) mij vanmorgen voor een halve dag Thuisbij opgehaald had.

Bij het RKZ haalden we eerst een nieuwe identiteitskaart. Je moet natuurlijk niet denken dat je ‘even’ zo’n kaart haalt. Alles heeft zijn tijd in een ziekenhuis, ook zo’n halen. Daarna gingen we naar de gipskamer. Het leek wel een supermarkt zo druk was het daar. De dokter die moest keuren of het gips eraf mocht, gaf mij een stevige hand. Ik weet niet of hij met die handdruk ook de resultaten van 3 weken gipsverband wilde keuren. Hoe het ook zij, hij vond dat het verband lang genoeg om mijn pols gezeten had en hij vond de breuk genezen.

Op de gang van het ziekenhuis troffen we Grieteke van Han. Ze was licht teleurgesteld dat ik dit keer géén groen in plaats van het vertrouwde rode gips gekregen had. Nee, ook geen geel zoals we samen afgesproken hadden. (Ik heb op dit moment behoorlijke last van mijn pols, na het typewerk tot nu toe.) Margreet is ook weer terug van de Benesserlaan. Ze is op dit ogenblik nog tamelijk bezorgd en helpt mij in en uit de kleren bij het bezoek van het toilet. Ik ga even een pauze inlassen. Direct maak ik mijn dagboek wel af. Eerst maar even de avondboterham nuttigen.

Nou, dat lukt dus niet. ”Doe je rustig aan“ zegt Margreet. En ze heeft gelijk. Morgen weer een nieuw dagboek.