Woensdag 6 maart 2019 bij Thuisbij

Vanmorgen was ik lekker op tijd wakker. Ik had de grootste moeite om wakker te blijven. Dankzij de natte washandjes van zuster Leonie lukte dat. Toen ik het ontbijt achter de kiezen had gefrommeld werd er op de deur van mijn appartement geklopt en kwam Anca binnen. Die had even moeite de losse onderdelen van mijn rolstoel aangesloten te krijgen, maar na enig geduldig proberen zat alles waar het zitten moest en even later reden we de gang uit naar buiten, naar Thuisbij.

Er werd druk gebabbeld door de al binnen aanwezigen Thuisbijers. Helena deed enthousiast verslag van haar reis naar het zuiden om carnaval te vieren. Onderdeel van het verhaal was de mislukte poging van enige studenten om de IJmondse dames het taxigeld door de neus te boren. De dames waren dan wel uit, maar wakker genoeg om met succes hun portemonnee met inhoud te verdedigen. Nee, onze IJmondse carnaval dames waren helemaal wakker, veel te wakker om zich vijf euro p.p. afhandig te laten maken.

We hadden weer een keer gebak bij de koffie. Vanwege de verjaardag van een van de dames. Helaas ben ik vergeten de naam van de jarige te vragen, die houden de Thuisbijers nog te goed. Ik dacht van Riet. Ik hoop de naam van de jarige dame te weten te komen voor volgend jaar, dan kan ik tegen die tijd haar bij naam feliciteren. De groep aanwezigen verdeelde zich over het gezamenlijk handwerken aan de ronde tafel en fanatiek rummicubben. En dat ook nog in stilte zo nu en dan. Anne en ik konden ons daardoor bij het cryptogrammen voldoende concentreren.

Ondertussen deed Helena haar best om iets lekkers te maken onder de naam broeder en ook nog drie-in-de-pan. Daar werd rond het middaguur stevig van gesnoept. Dat snoepen werd niet door iedereen even fanatiek gedaan, maar in grote lijnen toch in geslaagde mate. Ik ben van dat gerecht niet echt helemaal weg. Ik geef eerder de voorkeur aan de andijvie stamppot naar recept van onze Frans zaliger gedachtenis.

Ik werd tijdig naar huis geduwd door onze Anca. Ik heb de grootste moeite haar naam te onthouden. Margreet heeft die naam opgezocht in een ‘oud’ dagboek. Eenmaal thuis ontmoette ik na de lunch onze Carola. Die was heel blij met het verhaal met foto dat Margreet en ik samen in de Snipper hadden laten zetten. Toch leuk dat zo’n item zoveel tevredenheid oogst bij de lezers.