Woensdag 6 februari 2019 bij Thuisbij

De inval-zuster kwam op de deur van mijn appartement kloppen. De normale schoonmaakzuster was ziek, zij was een van de vele griep-patiënten in Nederland, daarom kwam de ex-keuken-zuster schoonmaken, als ik het goed vond. Ik vond het prima. Ze dachten bij de planning toch niet dat ik handig was met de stofdoek en de stofzuiger?

Zij was net met de stofdoek begonnen, toen Anca, een van de rolstoel-piloten van Thuisbij, op haar beurt op de appartement-deur kwam kloppen. Ze kwam de nieuwe rolstoel te voorschijn halen. Ze moest eerst even de voetsteunen monteren. Dat bleek een hele klus, waarvoor Anca de hulp van zuster Monica op de gang moest vragen. Wat voor Anca te moeilijk was, was voor Monica een fluitje van een cent. Maar Anca was een snelle leerling. Dus even later zat ik – met jas aan en pet op – op mijn eigen rolstoel, klaar voor de reis naar Thuisbij.

Bij Thuisbij was zuster Helena al aan het aanrecht bezig met de Franse keuken-schotel. Als ik alleen de kleuren van het gerecht al zag, had ik al willen proeven. Dat moest wel lekker smaken, maar dat kon ik pas om 12.00 uur testen. Tot die tijd heb ik cryptogrammen zitten maken met mijn vaste puzzelmaatje Anne. Hij – Anne is een man! – deed zijn best, ik zocht de lastigste vragen op mijn Ipad. Samen hadden we de puzzel ruimschoots voor 12.00 uur af. Zelfs een puzzel uit nog een door Anne meegebracht dagblad werd door Anne en mij en de Ipad opgelost voordat de stoofpot op tafel kwam. Die Franse stoofpot smaakte inderdaad heerlijk.

Anca hielp nog even de tafel afruimen, zoals het hoort.  Aansluitend werd ik weer door Anca in mijn dikke winterjas gehesen. We gingen op weg terug naar Geesterheem. Het miezerde een beetje, maar we lieten ons niet tegenhouden. We haastten ons in gematigde snelheid bij Geesterheem naar binnen. Daar werd ik door Anca van de winterkleding ontdaan. Zij hield haar jas aan bij het uitpellen, groette mij en wenste mij een goede middagslaap. Dat lukte redelijk. Toen ik langer dan gewoonlijk gerust had, klom ik uit bed en zette mij aan mijn bureau voor de zoveelste bladzijde van mijn dagboek. Ik ben het aantal volgeschreven bladzijden kwijt. Maar volgens Margreet zijn het samen drie dikke ordners vol. Dat is toch wel veel. Hoeveel bladzijden zou het samen zijn?

Morgen wordt onze Thuisbij-collega Frans E. gecremeerd in HHwaard. Het is slechts een hele zin en dus makkelijk gezegd, maar het afscheid zal ons zwaar vallen. Heel zwaar.