Woensdag 31 oktober 2018 bij Thuisbij

De ene ochtend is de andere niet. Ik werd vanmorgen bij het opstaan geconfronteerd met een klok die niet gehoorzaam was geweest met de herstelwerkzaamheden van Margreet van gisteren. Stel je maar voor: hij (of is de klok een ‘zij’?) wees aan dat het dinsdag 30 oktober was. Ik had daarover goed de zenuwen in. Zal ik zelf gaan sleutelen of mijn gade afwachten? Maar die – zo zei zij door de telefoon – komt pas om half vier en het is nu 5 over twee. Om goed de p over in te hebben. Had ik dan ook.

Ik werd opgehaald door zuster José. Die had eerst enig achterhaald werk te doen, onder andere, de riem door mijn broek te halen. En mijn namaak-oortjes in doen. Doet de was-zuster dat dan niet bij het verrichten van het ochtend-ritueel? Jawel, ik moet dat wel aan haar vragen en juist dat was ik vergeten. Maar goed, zij wandelde keurig met mij in de wieltjes-stoel naar Thuisbij. Ik weet niet wat ik het lekkerste vind zo in de vroege ochtend. Maar ik weet wel dat ik de verse koffie van het huis zeer op prijs stel.

Die werd deze morgen ingeschonken door het waarnemend hoofd algemene zaken, te weten Hannie. De vaste koffieschenkster Helena was – zo vernamen wij – op reis naar het oosten des lands, samen met haar echtgenoot Rob. Maar wij sloegen ons moedig door deze omissie heen. En, het mag gezegd worden Hannie deed kundig mee.

Ondertussen deed de waarnemend keukenprinses Aranka – heet ze echt zo? – haar best op het middagmaal. Dat lukte ook wonderbaarlijk. De kip met spinazie-schotel smaakte – om het nog maar eens met de vaste uitdrukking van onze mede gast aan tafel Tinie te zeggen – verrukkuluk. Het was van tijd tot tijd helemaal stil aan de lange keukentafel, en dat is met 10 man/vrouw aan den disch best een kunstje. Om maar weer eens te tonen hoe veelzijdig het Thuisbij-team is: kok Aranka was tevens de duwster van mijn rolstoel in de middagpauze. Zij doet dat met soepele tred en een gezellig praatje.

Ik heb het gisteravond gemist: de uitschakeling van PSV in de bekerstrijd in ons land. Volgens de kenners hebben de Eindhovenaren het iets te licht opgevat. En ik heb nog niets lezen van dat het de schuld van de scheidsrechter was. Maar wellicht was het dit keer de schuld van het knollenveld in Waalwijk.

Nog een klein half uurtje, dan komt Greetje de klok op tijd zetten.