Woensdag 3 juli 2019 bij Thuisbij

Ze stond deze ochtend om kwart over negen, of zeg maar half tien, opeens midden in de kamer van mijn appartement met haar meest zonnige glimlach. Ik bedoel onze chauffeur José. Met de vraag of ik meeging. Het was immers woensdag. Dat had ik mij nog niet waargemaakt, maar goed als José er was, hield dat in dat het woensdag was en dat ik dus door haar ‘vervoerd’ ging worden naar Thuisbij. Ik trok zo snel als mogelijk mijn spijkerjasje aan en deed mijn Ipad in mijn koffertje.

José duwde mij vlotjes op weg naar Thuisbij. Een maal op de Hogeweg zag ik dat ik op de goede weg was, want in de verte ter hoogte van de Protestantse kerk zag ik Tiny van Henk voor ons uit lopen. We zaten dus goed. Eenmaal binnen bij Thuisbij zag ik de vijf dames van het rummicub-gezelschap klaar zitten voor vaste potje. Die zaten er zogezegd klaar voor. Wanneer het startschot eenmaal  geklonken had, was er geen houden meer aan. Iedereen deed zijn stinkende best. Ze hielpen elkaar waar het maar kon.

Ondertussen gingen Anne en ik lekker cryptogrammen, zoals ook elke ochtend. Als de dames eenmaal lekker aan de gang waren, was er geen houden meer aan. Iedereen hielp iedereen. De grijpgrage handen schoven de stenen heen en weer over de tafel. En als iemand even de kluts kwijt was, hielp iedereen de kluts te vinden. De ochtend had ik mijn handen vol met de middagmaaltijd. Na de maaltijd heeft Helena mij thuis gebracht.

Ik heb in de middag te veel ‘les’ gehad van ergotherapeute Lynn. Voorlopig ben ik even helemaal af.