Woensdag 27 maart 2019 bij Thuisbij

Deze woensdag vierden we de deftige woensdag. Ik werd opgehaald door duwster José. Ze was aan de late kant, maar dat mocht de pret niet drukken. In Thuisbij was het nog rustig, maar dat duurde nog kort. Ik hoorde van mijn chauffeuse dat we taart hadden. Er was dus een jarige te vieren. Dat kun je bij Thuisbij meteen zien als je binnenkomt, er hangen feestelijke slingers en na enige moeite kun je uit de tekst op de slingers opmaken met welke jarige we iets te vieren hebben. Dat was deze keer Dity. Misschien spel je de naam van de feesteling met twee t’s, dat weet ik niet meer. Wel dat er kleine, maar bijzonder feestelijke taartjes waren. Die smaakten heerlijk.

Van de rust was toen de familie van de jarige oma eenmaal binnen was weinig meer te merken. De show werd gestolen door Bas. Hij moest nog twee jaar worden, maar hij had zo ongeveer het hoogste woord. Volgens de kenners was Bas uitermate welbespraakt en toen hij eenmaal gewend was aan de vreemde mensen stiefelde hij moeiteloos tussen al die mensen door om de ruimten van Thuisbij te verkennen. De betrekkelijke rust keerde in Thuisbij weer.

Toen kwam Helena met de mededeling dat er nog meer visite kwam, namelijk de twee Troubabroers. Ze waren van plan hun liedjes voor ons te komen zingen, ze wilden alleen met ons en met de ruimte van Thuisbij kennis maken. Je wilt tenslotte weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Even tussendoor was Anca met het vlees voor de bloemkoolschotel bezig. Dat zag er al redelijk goed uit, ik had het water al bij voorbaat in de mond. De Troubabroers hadden hun liedjes al vooraan in de mond en ze lieten graag een paar heerlijke voorbeelden horen.

Ze waren gekomen om Thuisbij te verkennen, maar ze waren niet te beroerd voor ons een mini-concert te geven. Ze zongen dat het een aard had. En wij van Thuisbij waren graag bereid jubelend met hen mee te zingen. En daar waren ze dan, Malle Babbe en de Amsterdamse grachten, Bij ons in de Jordaan en de glimlach van een kind. En toen ze eenmaal op gang gekomen waren, waren ze niet meer te stoppen.

Ondertussen was Anca zo goed als klaar met haar bloemkoolschotel, maar wij waren nog lang niet klaar met de Troubabroers. Die zongen moeiteloos een uur vol en wij zongen onverdroten mee. Daarna was het happen en proeven. Gezellig.