Woensdag 27 februari 2019 bij Thuisbij

José kwam mij ophalen. Ik zat al klaar in de houding, dus dat schoot lekker op. Toen we bij Thuisbij aan kwamen, reden we niet meteen naar de oude ingang van het pand. Maar naar wat later de nieuwe ingang moest worden. Daar stond onze metselaar-schilder-timmerman Rob bij zijn nieuwe poort aan de … te praten. Op de puntjes moet de naam van de straat komen. Daar kan ik nu even niet opkomen. Misschien schiet het me later nog te binnen. Dat is zo lekker als je op een computer werkt, daar kun je de fouten altijd zo prettig en moeiteloos verbeteren.

Wij – José en ik – maakten bij Rob de Alleskunner – een bewonderend praatje. Inderdaad bewonderend, want wat begon de nieuwe ingang er prachtig uit te zien, compleet met de prachtige passende lamp. Ik herinner me de slonzige oude ingang, waardoor je niet eens naar binnen kon komen. Dat kon je met een beetje moeite nauwelijks nog herkennen.

Het gesprek van de dag was de overval op de Action. Wat moeten de dames kassières zich een hoedje geschrokken zijn toen daar een overvaller gehuld in bivakmuts dreigend met een pistool  voor dag en dauw naar binnenstapte. Toen de politie met honden en gehuld in kogelwerende vesten zich ter plekke meldden. Maar de overvaller was toen allang gevlogen, zonder dat onze Rob ook maar iets gezien had. En onze Helena ook niet. Die konden de vervaarlijk uitziende agenten dan ook niets verhelderends melden. De kranten wisten ook niets meer te melden dan wij gezien hadden, namelijk niets.

Aan de ontbijttafel was de overval ook het gesprek van de ochtend. Het aardige was dat de inhoud van het gesprek steeds ‘aanvullender’ werd. Het enige dat duidelijker werd, was dat er slechts sprake was van één overvaller, die ook slechts een beetje geld had buit gemaakt.

Vanmorgen was Toon weer te gast in Thuisbij. Een gesprek met hem was zoals steeds lastig. Maar toen ik geduwd door Anca mij afmeldde, meldde Toon zich met zijn vriendelijkste glimlach bij mijn rolstoel. Hij had zich ontfermd over het doosje met stamppot rauwe andijvie á la Frans’, dat ik mee moest nemen voor Margreet. Toon overhandigde mij dat doosje met zijn beste glimlach, alsof hij wilde zeggen wat hij niet gezegd kon krijgen. Zo iets van ‘dat moet je niet vergeten mee te nemen. Dat liet je een beetje dom op tafel staan.’ Het mooiste was zijn dikste glimlach die hij erbij toverde. We zeiden niets bij de overhandiging, maar Toon’s glimlach zei meer dan een hele zin onuitgesproken woorden.