Woensdag 21 november 2018 bij Thuisbij

Hier volgt een verslag van een woensdag met een spannend verhaaltje. Nou, verhaaltje? Het begon allemaal heel gewoontjes. Zuster Eveline verzorgde de ochtend vanaf het wassen tot en met het wachten op Anca. Dat ging allemaal langs de bekende gebaande paden. Ik werd door Anca keurig afgeleverd bij Thuisbij. Daar ging de kookploeg na de koffie aan de slag met de andijviestamppot volgens het recept van Frans. Dat hadden we al eens geproefd. Dat smaakte bij voorbaat hemels. Anca deed haar verrukuluke best.

Er was genoeg van gemaakt. We kregen van onze opschepmoeder allemaal een flinke portie op ons bordje. Niet dat we daar bezwaar tegen hadden. Integendeel, het was iets van hoe meer, hoe lekkerder. Het was godszalig lekker. Dat we daarvan mochten proeven. Er past dan ook een oprecht woord van dank aan het adres van Frans (voor het recept) en aan Anca (voor het koken). Hoe lekker het smaakte, bleek wel uit de stiltes die boven onze bordjes vielen.

Na het dankgebed wisten we ineens weer waarom het gebed na de maaltijd het dankgebed wordt genoemd. Anca de Overijverige kwam na het laatste hapje met mijn jassen aansjouwen. Helena had ondertussen een restantportie van het lekkers bij elkaar geschept. Ik groette de achterblijvers en samen met Anca togen wij naar nr. 44 van Geesterheem. Daar begon het spannende verhaal. Ik mistte tijdens het aankleden mijn Geesterheemse alarmbel. Maar die lag – zo meende ik – op mijn nachtkastje. Of op mijn buro.

Anca en ik zetten de rolstoel op de rem en we begonnen meteen de alarmbel te zoeken. Niks te vinden, hoewel eerst Anca en daarna ikzelf de ene en daarna de andere helft van het appartement doorzochten. Maar het bleef niks. Ten einde raad waarschuwde ik zuster Eveline. Nergens een alarmbel te vinden. Anca ging ten einde raad naar Thuisbij terug om daar te zoeken. Zuster Eveline liep alles nog eens na in mijn appartement.

Op een gegeven moment draaide zij onopvallend mijn rollator naar mijn ogen. En wat denkt u, geachte lezer, hing daar te zweven aan het wandelding? Juist ja, mijn alarmbel. Van pure blijdschap heb ik zuster Eveline een zoen op beide wangen gegeven. Wereldkok Anca houdt die dankbare kus te goed. Ik beloonde mijzelf met een extra uurtje middagslaap.