Woensdag 20 februari 2019 bij Thuisbij

Deze woensdag was een heel aparte, bleek later. Dat kwam omdat ik een oud-leerling ontmoette, maar laten we bij het begin beginnen. De dag begon met een kwalijk wakker worden, zo’n dag waarop je wel wakker werd, maar daar was ook alles mee gezegd. Anca kwam mij ophalen om mij naar Thuisbij te duwen. Maar daarvoor had ik volgens mij al een halve dag doorgebracht met pogingen van wakker worden, die maar niet wilde lukken.

Het was maar goed dat ik gereden werd, ik heb achteraf sterk de indruk dat het maar goed was dat de vaste gasten bij Thuisbij al op hun plaatsen zaten, zodat ik tenminste de gezichten kende.  Maar dat veranderde toen Helena een vader met twee dochters binnen liet. Daar was nog niets nieuws aan, visite kwam met de regelmaat van de klok voor bij Thuisbij. Er werd door Helena eerst met de nieuwe gezichten in de serre gepraat. Ik maak me sterk dat het gesprek in die serre over Thuisbij ging.

Toen de nieuwe gasten bijgepraat waren, voegden die gasten zich bij ons aan de tafel. Nog niks aan de hand, ook dat kwam vaker voor. Maar het bijzondere gebeurde even later, toen de grote groep in gesprek raakte. Een van de dochters wendde zich tot mij met de vraag of ik les gegeven had op de Willibrordus Mavo in Beverwijk. Ik had daar een aantal jaren getracht de kindertjes de eerste beginselen van onder andere de Duitse Taal bij te brengen. Ik antwoordde de vraag stellende dochter dus dat ik dat inderdaad gedaan had. Zij stelde zich voor met naam en toenaam. En met een rijtje Duitse voorzetsels die altijd de derde naamval kregen. (Mit nach bei seit und so weiter). Zij lepelde die voorzetsels nog een keer op. Ik had sterk de indruk dat zij ook nog heel goed wist welke naamval zij kregen. Je leert zo’n rijtje niet uit je hoofd als je niet weet waarom je dat moet leren.

Ik herinnerde mij ook dat de dochter een van de betere leerlingen van toen was geweest. Als je na zoveel jaren dat rijtje nog moeiteloos kon opdreunen wilde dat volgens mij wel zeggen dat je een talenknobbel had. Misschien mocht je als leraar ook zeggen dat er van je lessen wat was blijven kleven. Wellicht wilde de dochter mij dat later nog eens bevestigen.

Vader zat ondertussen tegenover mij heerlijk van de nasi van Anca te smullen. Misschien was hij best een beetje trots op zijn dochter. En terecht.