Woensdag 16 januari 2019 bij Thuisbij

Deze woensdag zat ik lange tijd klaar op de wachtstoel. Ik had een afspraak bij de kapper. Bij de kapster om precies te zijn. Die afspraak gold vanaf des morgens half tien. Dan kwam zij van de Geesterheem-kapsalon mij ophalen voor een knipbeurt, maar al wie er om half tien verscheen, geen kapster. Ik begon hem na een kwartier wachten behoorlijk te knijpen en mezelf af te vragen of ik wel de goede afspraak in mijn agenda had staan. Ik besloot Margreet te bellen. Maar toen ik haar aan de lijn had, werd er aan de deur geklopt. Op mijn ‘ja’ kwam de kapster binnen. Ik legde Margreet netjes neer en installeerde mij op de rolstoel, klaar voor vervoer.

Zij knipte mij voortvarend en bracht mij toen zij klaar was terug naar mijn appartement. Ik zat daar net uitgebreid te wachten toen ik Anca – de rolstoel-duwster van Thuisbij – over het Geesterheem-pleintje aan zag komen lopen. We checkten tamelijk nauwkeurig of we alles bij ons hadden. Dat hadden we. En het was droog. Wat wil een mens nog meer.

Aan de lange tafel van Thuisbij zaten een achttal dames te knutselen aan wat een fleurig zakdoekendoosje moest worden. Die doosjes werden keurig en kleurig beplakt. Je wil tenslotte een keurig doosje op je tafel hebben staan. De doosjes-beplaksters hadden er het hoogste woord bij. Zij knutselden er kakelend lustig op los onder leiding van knutsel-meesteres Carola, die zich behulpzaam langs de mede-knutselaars bewoog.

Anne en ik zaten aan een andere tafel in alle rust cryptogrammen op te lossen. Dat lukte prima. We spraken er op gedempte toon bij. We hadden zelfs tijd voor een rustig bezoek aan het toilet. We roken op enige afstand de bloemkool-gehakt-schotel die Helena aan het bereiden was, dat werd dus weer smikkelen en smullen. Niet dat wij daar naar moesten raden, de Thuisbij-maaltijd is altijd goed verzorgd. Smikkelen en smullen is altijd inbegrepen.

Anca duwde mij zoals gewoonlijk vlotjes terug naar Geesterheem. Het was een stuk frisser dan op de heenreis. We bespraken al hobbelend maar weer eens de treurige toestand van de Uitgeester bestrating. Het zou best eens pittig en leuk worden als de burgemeesteres van Uitgeest mij een maandje lang twee keer per week heen en terug naar Thuisbij zou duwen. Dan kon zij zich een duidelijk beeld vormen en zelf voelen hoe treurig het met de Uitgeester-bestrating gesteld is.