Woensdag 12 december 2018 bij Thuisbij

Deze ochtend zat ik trouw op mijn stoel te wachten op de Thuisbij-taxi, me nog niet bewust van het onheil dat mij te wachten stond. Maar daar was ik gauw achter. Daar was mijn trouwe rolstoel-duwer José. Zoals gewoonlijk checkten we de dienststaat. Zakdoek mee, koffertje met Ipad, alles ingepakt en klaar voor de gang naar Thuisbij. José pakte mijn jas en wollen shawl en wilde mijn sleutels vast in de hand hebben.

Hé? Geen sleutels? Andere jaszakken voelen. Nergens sleutels. Nog eens voelen, nergens sleutels. Op mijn bureau? Waar kon ik die sleutels gelaten hebben? Broekzakken? Nergens sleutels. José stelde voor andere instanties in te schakelen, onder andere de poortwachteres van Geesterheem. Maar er was geen poortwachteres aanwezig, dat zul je altijd zien, het was pauze. Wel een passerende zuster in de gang. Die zou de zoekopdracht doorgeven en de deur van mijn appartement op slot draaien.

Zuchtend en steunend rolden José en ik de poort uit. Eenmaal bij Helena werden ook daar alle opdrachten doorgegeven. Geen sleutels in welke zak dan ook. Volgens Tiny moest ik de H. Antonius, die beste vrind, aanroepen, dat hielp het beste. Helena ging Margreet bellen. Die kon ook geen sleutels vinden. Wij begonnen aan de pilates-oefenstof. Dat traint wel de stramme spieren maar levert geen sleutels op. We oefenden trouw alle spieren met het zweet op ons voorhoofd. Marrigje varieerde glimlachend onze spieren. Ik bleef zoeken naar de sleutels, zonder resultaat. Na de pilates-oefenstof dronken we fris water om onze geest te trainen.

De tafel werd gedekt. We dineerden twee soepen. Pompoensoep en erwtensoep. Met roggebrood met spek. Het was heerlijk, maar in mijn achterhoofd klonk maar steeds de vraag waar de sleutels toch konden zijn. Ik had ondertussen alle jaszakken drie keer gehad. Geen sleutels.

We dankten de hogere machten voor de rijke spijzen en ruimden de tafel af. Anca haalde mijn jas uit de garderobe, Helena deed een portie pompoensoep in een plastic doosje, ik wurmde mijn armen in mijn mouwen en voelden mijn zakken nog eens na. Geen sleutels. Waar zouden die toch gebleven kunnen zijn. Ik voelde de zakken van mijn jas, eerst de lage zakken, en toen de hoge zakken. Wat voelde ik daar? Iets stijfs. Nog eens voelen. Zouden dat wellicht toch…

Ik wurmde een hoge zak. Dat voelde toch niet? Jawel. Daar – in een bovenzak van mijn jas waar ik nog niet geweest was  – kwamen de verloren gewaande sleutels uit te voorschijn. Ik dankte de H. Antonius uit de grond van mijn hart. In de hal van Geesterheem wachtte Margreet. Ze knuffelde mij hartelijk toen ik haar triomfantelijk de sleutels liet zien.