Vrijdag 21 september 2018 bij Thuisbij

recies tussen twee buien door kwamen we aan bij Thuisbij. Oké, als het zo overvloedig regent als deze  vrijdag, redt je het helemaal droog niet. Maar de paar druppels die we incasseerden, nemen we graag op de koop toe. Zeker als we rekenen wat we hadden kunnen krijgen gezien de stortvloed die later in de morgen viel.

Zij was er ook weer, Marrigje met de ballen en met de betoverende glimlach. We deden zo goed ons best op de Pilates-oefeningen zodat zij na een uur helemaal blij naar huis ging. Wij zaten even later blij en voldaan aan de Bami-maaltijd, die Erica, onze kok-van-de-dag, voor twee volle tafels in elkaar getoverd had. Ze  staat daarvoor met haar rug een uur lang naar ons toe, maar het resultaat mag er zijn.

Wat ook zo aardig is, is de extra taak die in dit geval Tiny op zich neemt. Lenie was wat te scheutig geweest met de kostelijke Erica-bami. Ze morste de bami – gelukkig zonder sambal – op haar prachtige witte broek. Kom maar hier, zei Tiny, en samen gingen ze de bami-vlek op Lenie’s broek te lijf. Met succes. Vol trots liet Lenie haar smetteloze broek aan de gemeente zien. Iedereen was opgetogen, Lenie niet in het minst.

De vla die wij als toetje nuttigden, ging er geheel blijde in. Met of zonder slagroom, geheel zonder gekledder. Jan was de eerste die zonder moeite met zijn privé taxi naar huis ging. Ook nog met een zuinige regenbui. De rest van de groep trok zich op de ruststoelen terug in afwachting van het beginsignaal voor de partijtjes kaarten. Inderdaad, ze speelden klaverjassen.

Mijn Amsterdamse moeder zou gezegd hebben, dat ze een ‘vuile partij’ speelden. Nee, er vloeide geen bloed en er werd niet hardop gevloekt. Nee, het was gewoon optimaal gezellig. Dat is trouwens elke vrijdagmiddag het geval. Iedereen is tenslotte in weekend-stemming. Ze hoeft niet persé te klaverjassen, je mag ook gerust een legpuzzel in elkaar flansen van een aantal stukjes naar keuze. Of je gaat gewoon rummikubben. Dat kan ook heel fanatiek zijn onder krachttermen.

Je mag ook gewoon niks doen en toekijken bij het op en top spelletjes spelen. Het is zoals Helena ons in het begin van Thuisbij leerde. “Je moet niks, je mag alles”. En dat bevalt iedereen prima. Zo gaat iedereen jubelend het vrije weekend in. Zo sluit Thuisbij opgewekt haar poorten.