Vrijdag 1 februari 2019 bij Thuisbij

Tjonge, wat kan even een plasje doen een moeite kosten. Dat leerde ik deze ochtend. Het was maar goed dat zuster Guri mij assisteerde. Ik ging aansluitend met duwer Erica door het dunne laagje sneeuw op weg naar Thuisbij. Het was een mooie witte wereld.

Eenmaal bij Helena aangekomen, kreeg diezelfde witte wereld een asgrauwe ondergrond. Helenaa kwam naast mij zitten. Zij had een droeve boodschap over te brengen. Op deze eerste februari van 2019 waren we met een mens minder bij onze vrijdaggroep van Thuisbij. Ons groepslid Frans had ons verlaten. Hij vond het leven te zwaar.

Die zwaarte had hij lang genoeg alleen en in droefheid voortgedragen. Hij had de laatste keer zijn lievelingstoetje – griesmeelpudding met bessensap -  gegeten. Wij zaten er deze ochtend verslagen bij, zo zonder Frans. Pas na verloop van tijd wisten wij ons de dankbare dingen die typisch Frans waren, te herinneren. Wij respecteerden Frans zijn laatste stap. Die zwaarte bleef overigens de hele ochtend boven Thuisbij hangen.

Margreet kwam even bij ons zitten. Voordat we het haar van Frans konden vertellen zag zij de tentoonstelling van VWO-studente Anne en ze was helemaal verkocht. Ze liep er met Rob van Helena geboeid langs. Helemaal Thuisbij was het dat Rob haar en passant van Frans vertelde. Margreet liet haar oog met name op een mini-schilderijtje (klein maar fijn) van Anne vallen. Het verbeeldde het Franse dorpje Bedoin aan de voet van de Alpen. Wij zijn daar tijdens onze Franse vakanties zeker vijf keer langs gekomen, als het geen tien keer was. Margreet deed onomwonden een bod op het Cappendijkse kleinood. 

Ondertussen kwam het meisje van Versteeg met een grote doos binnenstappen. Wie de begrippen ‘grote doos’ en ‘Versteeg’ verbindt, kan concluderen dat wij bij onze koffie weer een keer ‘taart’ konden begroeten. Dit keer een traktatie van het nieuwe Thuisbij-lid Riet. Het was een typisch maar mooi gegeven van Thuisbij, het verdriet om Frans en de taart van Riet naast elkaar.

Zelfs de Pilates-gymnastiek van Marrigje kwam deze ochtend  een uur later aan de orde, maar het ging wel gewoon door. Tot slot van deze ochtend aten we om met Tinie te spreken de verrukkulukste bami.

Toch ging ik met een bezwaard gemoed naar huis.